تنفرجنسی
تنفرجنسی اختلالي است كه مي تواند باعث از بين رفتن زندگي زناشويي شما شود

بيماري و اختلال تنفرجنسی چیست؟ و چه بايد كرد؟

اختلال بیزاری  و تنفرجنسی، تشخیصی بود که شامل عدم تمایل به درگیر شدن در فعالیت جنسی، از جمله اجتناب از رفتارها یا علائمی بود که ممکن است علاقه جنسی را منتقل کند یا به رابطه جنسی منجر شود. با این حال، دیگر به عنوان یک بیماری متمایز در نظر گرفته نمی شود، و این تشخیص از DSM-5 حذف شد.

راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) قبلاً اختلال بیزاری  و تنفرجنسی را به عنوان «بیزاری مکرر یا مکرر شدید نسبت به و اجتناب از تمام یا تقریباً همه تماس جنسی تناسلی با شریک جنسی» تعریف کرده بود که باعث پریشانی یا مشکلات بین فردی می شود. . تصور می شد که این وضعیت حتی تا جایی پیش می رود که منجر به اجتناب از هرگونه تماس فیزیکی با شریک زندگی می شود.

به دلیل فقدان تحقیق، اختلال تنفر جنسی از DSM-5 حذف شد. امروزه این بیماری به عنوان یک اختلال عملکرد جنسی تشخیص داده می شود.

در یک نگاه

اختلال بیزاری  و تنفرجنسی، تشخیصی بود که قبلاً برای توصیف افرادی استفاده می شد که اجتناب شدید از هرگونه تماس جنسی را تجربه می کردند. در حالی که دیگر یک تشخیص رسمی نیست، درک اینکه چگونه این نوع اختلال عملکرد جنسی ممکن است بر رفتار تأثیر بگذارد می تواند به افراد کمک کند تا نیاز به درمان را بهتر تشخیص دهند. درمان هایی که ممکن است به تنفر جنسی کمک کند شامل حساسیت زدایی سیستماتیک، جنسی درمانی، دارو درمانی و سایر درمان های روانشناختی است.

تنفرجنسی به دلايل مختلفي رخ مي دهد.

علائم و نشانه های اختلال بیزاری  و تنفرجنسی

اختلال بیزاری  و تنفرجنسی با بیزاری  و تنفرشدید از تماس جنسی تناسلی با شریک زندگی همراه است. این اجتناب می تواند منجر به پریشانی شود و ممکن است منجر به مشکلات بین فردی شود.

اجتناب از رابطه جنسی

بیزاری و تنفرجنسی از رابطه جنسی می تواند در واکنش های اضطراب، ترس و حتی انزجار از احتمال یک فرصت جنسی ظاهر شود. برای برخی افراد، آنها از یک جنبه خاص از رابطه جنسی، مانند مایع منی یا ترشحات واژن، ترس دارند. در این موارد، ممکن است برای آن‌ها از هرگونه عملی که می‌تواند آنها را در تماس مستقیم با مایعات بدن جنسی قرار دهد برای کاهش شروع حمله پانیک اجتناب کنند.

به طور کلی، این می تواند منجر به علائمی شود که معمولاً با اضطراب و افسردگی شدید همراه است. همچنین می تواند منجر به رفتارهای اجتنابی شود که به سایر زمینه های زندگی سرایت می کند.

بیزاری و اضطراب جنسی

در سال 1987 هنگامی که این اختلال در DSM ذکر شد، هلن سینگر کاپلان، درمانگر جنسی، ویژگی های 373 بیمار مبتلا به اجتناب جنسی را یادآور شد. او برخی از مشترکات را بین سایر اختلالات یافت:

9 درصد از بیمارانی که از رابطه جنسی اجتناب کردند، معیارهای اختلال هراس را داشتند

25 درصد از زنانی که از رابطه جنسی اجتناب کردند و فوبیا از رابطه جنسی داشتند نیز اختلال پانیک داشتند

25 درصد دیگر که هر دو فوبیا و اجتناب از رابطه جنسی داشتند، علائم دیگری را تجربه کردند که با اختلال هراس مرتبط بود، اما معیارهای کامل را نداشتند.

کاپلان معتقد بود که افراد مبتلا به اختلال بیزاری  و تنفرجنسی به ویژه مستعد ابتلا به اختلال هراس هستند زیرا هر دو ویژگی های مشترک اضطراب جدایی، حساسیت به طرد شدن و واکنش بیش از حد به انتقادات عزیزان را دارند. کاپلان حتی خاطرنشان کرد که مطمئن نیست این موضوع باید به عنوان فوبیا یا اختلال عملکرد جنسی طبقه بندی شود.

بعدها، روانشناسان خاطرنشان کردند که اختلال بیزاری  و تنفرجنسی با انزجار از ایده جنسی مشخص می شود، در حالی که فوبیا به عنوان ترس طبقه بندی می شوند.

شیوع اختلال بیزاری  و تنفرجنسی

آمار بسیار کمی در مورد شیوع اختلال بیزاری  و تنفرجنسی وجود دارد و این به این دلیل است که به راحتی می توان آن را با سایر اختلالات اشتباه گرفت. این یکی از تنها دو اختلال جنسی است که در DSM ذکر شده است (دیگری اختلال میل جنسی کم‌فعال است). اختلال بیزاری  و تنفرجنسی تا سال 1987.1 به DSM اضافه نشد

افراد معمولاً در اوایل 20 سالگی به این اختلال مبتلا می شوند که نشان دهنده سنی است که بسیاری از افراد از نظر جنسی فعال می شوند.

متأسفانه، اختلال بیزاری  و تنفرجنسی اغلب مورد توجه قرار نمی گیرد، زیرا بسیاری از مردم احساس می کنند این موضوع خصوصی است و بحث در مورد آن دشوار است.

انواع اختلال بیزاری  و تنفرجنسی

دو نوع اختلال بیزاری  و تنفرجنسی وجود دارد:

مادام العمر

این زمانی است که فرد بدون توجه به اینکه در چه رابطه ای است یا با چه شخصی در تماس است، بیزاری  و تنفرجنسی را تجربه می کند.

كوتاه مدت

این می تواند به فردی اشاره داشته باشد که در پاسخ به یک رابطه خاص، اختلال بیزاری  و تنفرجنسی را تجربه می کند. با این حال، زمانی که این فرد خارج از این رابطه خاص باشد، می تواند به طور عادی عمل کند.

علل اختلال بیزاری  و تنفرجنسی

در حالی که این اختلال در افرادی که سایر اختلالات مبتنی بر اضطراب یا اختلالات هراس را نشان می دهند رایج است، اختلال بیزاری  و تنفرجنسی به ویژه در زنانی که سابقه آسیب های جنسی مانند تجاوز جنسی، زنای با محارم و آزار جنسی دارند، شایع است.

همچنین در زنانی که نشانه‌های PTSD را نشان می‌دهند، شایع‌تر است. متأسفانه، اطلاعات کمی در مورد شیوع اختلالات تنفر جنسی در مردان در مقابل زنان وجود دارد.

اشاره شده است که کاهش هورمون های جنسی مانند استروژن و آندروژن های آدرنال در افرادی که دارای اختلالات تنفر جنسی هستند، وجود دارد.

افزایش سطح اضطراب می‌تواند به دلیل سابقه ژنتیکی شایع‌تر باشد که اغلب برای افراد مبتلا به اختلالات پانیک وجود دارد.

درمان اختلال اضطراب جنسی

سیندی ام. مستون از آزمایشگاه روانشناسی جنسی در دانشگاه تگزاس در آستین خاطرنشان می کند که اختلال اضطراب جنسی، از برخی جهات، بسیار شبیه به یک اختلال اضطرابی است تا یک اختلال جنسی. به همین دلیل است که بسیاری از درمان ها مشابه درمان هایی هستند که با اضطراب شدید سروکار دارند.

مستون توضیح می دهد که اختلال بیزاری  و تنفرجنسی اغلب با استفاده از تکنیک های کاهش اضطراب درمان می شود. رویکردهای مفید ممکن است شامل موارد زیر باشد:

حساسیت زدایی سیستماتیک

حساسیت زدایی سیستماتیک شامل کار با یک درمانگر برای ایجاد فهرستی از فعالیت های جنسی است که هر یک باعث افزایش سطح اضطراب می شود. سپس بیمار در حین کار از طریق تمرینات آرام سازی تحت نظارت با درمانگر خود در معرض محرک های ایجاد کننده اضطراب قرار می گیرد.

بیمار و درمانگر طی جلساتی با یکدیگر همکاری می کنند تا زمانی که فرد دیگر با یک محرک خاص اضطراب شدیدی را احساس نکند. سپس از لیست به لیست بعدی می روند.

هنگامی که بیمار تمام فهرست محرک ها را با درمانگر طی کرد، تکنیک مشابهی برای گذر از هر یک از آنها با شریک زندگی او آغاز می شود.

تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که واقعیت مجازی (VR) می‌تواند راهی مؤثر برای ارزیابی اختلال بیزاری  و تنفرجنسی باشد. این رویکرد همچنین می‌تواند به عنوان یک درمان بالقوه عمل کند.

درمان یکپارچه

این شامل درمان های پزشکان، روانشناسان، درمانگران جنسی و شاید حتی یک فیزیوتراپیست است. این نوع درمان ممکن است ایده آل ترین باشد، اما ممکن است گران تر و دسترسی به آن دشوار باشد.

مقاله مرتبط: چطور بوي بدن و عرق خوشبو داشته باشيم؟

درمان پزشکی

این می تواند شامل مصرف داروها باشد. بسیاری از داروهایی که برای افراد مبتلا به اختلال بیزاری  و تنفرجنسی تجویز می شوند معمولاً برای افرادی که دارای سایر اختلالات اضطرابی هستند نیز تجویز می شوند.

درمان روانی

این شامل کار با یک درمانگر جنسی یا سایر متخصصان سلامت روان است. مهم است که مطمئن شوید به دنبال درمانگری هستید که دارای گواهینامه باشد.

مطلب پیشنهادی

خواستگاري از همکار

بايدها و نبايدها در آشنايي و خواستگاري از همکار

بیشتر بزرگسالان یک سوم عمر خود را صرف کار می کنند. جای تعجب نیست که …

وقتي همسرتان را ديگر دوست نداريد چه كنيد

اگر همسرتان را دوست ندارید چه کاری باید انجام دهید

اگر با همسری زندگی می کنید که از او متنفر هستید، ممکن است تعجب کنید …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *